Schönbrunn

     Niedzielna pogoda sprzyja wycieczkom, a trudno o przyjemniejsze miejsce w Wiedniu niż pałac Schönbrunn. Słynna siedziba jeszcze słynniejszej cesarzowej Sisi.

     Przed Sisi miejsce miało oczywiście swoją długą historię. Najpierw pełnił funkcję wypadowej chatki myśliwskiej lub w najlepszym razie letniej rezydencji. Dopiero za rządów Marii Teresy stał się centrum życia politycznego i towarzyskiego całego dworu. Swój teraźniejszy kształt zawdzięcza w głównej mierze właśnie tej cesarzowej, która nie szczędziła środków i ludzi, aby uświetnić swoją ulubioną rezydencję. W połowie XVIII wieku architekt Nicolaus Pacassi wykończył komnaty dla cesarzowej i jej małżonka (to nie byle jaki architekt: innymi jego dziełami są na przykład pałace w Budzie i Pradze). Później odbywał się tu roztańczony kongres wiedeński. A w drugiej połowie XIX wieku pałacem zaopiekowała się żona cesarza Franciszka Józefa - Elżbieta.

     Droga do pałacu nie jest tak reprezentacyjna, jak można by się spodziewać. Schönbrunn znaczy co prawda 'piękne źródło', ale pięknym źródłem to źródło było chyba sto pięćdziesiąt lat temu. Teraz jest to betonowa rynna ze ściekiem w środku, obok której biegnie linia metra. Na lewo i prawo ciągną się budynki różnej proweniencji i urody. Przechadzce też nie dodawały uroku liczne oraz obfite ślady po psim moczu. 

     Natomiast w samym pałacu! Jakby człowiek znalazł się w innym świecie. Za główną bramą wpada się w objęcia okazałego budynku wymalowanego żółtą farbą. Wielkiego, barokowego i pełnego zdobień, okien i marmurowych schodów. Minąwszy budynek pałacu z jednej bądź drugiej strony wchodzimy do rozległych ogrodów. Wstęp do zespołu parkowego jest wolny. To ulubione miejsce do weekendowego joggingu lub piknikowania. Tuż przy pałacu są klomby kwiatowe (które niestety jeszcze nie w pełni rozkwitły). Dalej zaczyna się pagórek. U jego stóp pyszni się barokowa fontanna, a na szczycie glorieta (otwarty, ogrodowy pawilon) - symbol potęgi wojskowej Habsburgów (teraz kawiarnia). Wszędzie dookoła rosną drzewa w równych rzędach. Alejki wiodą tędy i owędy. Czasem przejedzie powóz. W skład ogrodów Schönbrunn wchodzi też ZOO.

      Wewnątrz budynek pyszni się jeszcze pyszniej. W Muzeum Schönbrunn do zwiedzenia są komnaty Franciszka Józefa, Elżbiety i Marii Teresy. W salach reprezentacyjnych aż kapie bogactwem: gigantyczne lustra i kryształowe kandelabry, złote wykończenia, jedwabne tapety, porcelana chińska i miśnieńska, portrety rodziny cesarskiej i propagandowe obrazy, monumentalne freski na sufitach i haftowane emblematy cesarskie na chusteczkach. Przy tym całym dobrobycie komnaty prywatne cesarzy były zadziwiająco skromne. W gabinecie Franciszka Józefa stoi solidne biurko, ale trudno w nim szukać ozdobności. W sypialni ma zupełnie proste, dość krótkie łóżko. Po jego jednej stronie klęcznik i krzyk, po drugiej toaletka. Prócz tego wyposażenie pokoju stanowiły tylko obrazy rodzinne i fotele do siedzenia. Dominuje spokojny, przytulny brąz. Rodzinna jadalnia nie ocieka złotem tak jak reprezentacyjne sale. Cesarz nie wybrzydzał przy jedzeniu jak Franzuzik, ale zadowalał się prostym wiedeńskim sznyclem. Wstawał o piątej rano, trzy razy w tygodniu przyjmował na audiencji zwykłych, prostych ludzi, którzy mogli mu powierzyć swoje prośby, zmartwienia lub skargi. Rządząc przez 68 lat wielkim cesarstwem o wyjątkowo skomplikowanej sytuacji geopolitycznej, pozostał człowiekiem odpowiedzialnym i w pewnym sensie skromnym. 

     Jego żona Elżbieta była trochę inna. Ponoć nie znosiła sztywnej etykiety dworu cesarskiego i z tego powodu często podróżowała. Wyszła za Franciszka Józefa, gdy miała 16 lat i tak naprawdę niewiele do powiedzenia. On ją kochał od pierwszego wejrzenia, mocno i szczerze, ona jego nie bardzo. W ogóle jakaś chyba dziwna była... O jej dziwności mogą świadczyć stosy listów i długie wpisy do pamiętnika - widomy znak nieporozumienia z najbliższym otoczeniem. Miała nawet specjalny pokoik do tego celu. Niesamowicie dbała o figurę. Codziennie ćwiczyła, nawet kilka godzin (kobieta! w XIX wieku!). Dbała bardzo o włosy, a miała je długie i gęste. Czesanie zajmowało zazwyczej godzinę, a przy większych okazjach i dłużej. Dla swoich podróży miała przygotowane specjalne wagony kolejowe. Zginęła zasztyletowana w Genewie w 1898 roku przez jakiegoś kolejnego włoskiego anarchistę.

Tak się bawi Wiedeń

     W ostatnim czasie miałam okazję odwiedzić trzy różne imprezy. Różniły się dość znacznie, jeśli chodzi o ogólny klimat, ale miały wspólny mianownik: były na wskroś zatłoczone i studenckie. Nie do końca rozumiem, dlaczego wszystkie party, na których bywam, są tak niesamowicie oblegane przez ludzi. Być może to kwestia tego, że moim źródłem informacji są tacy jak ja studenci Erasmusa (lub jemu podobnych), którzy słyną z pociągu do hucznych imprez, a być może to czysty przypadek.

     Pierwsze wyjście odbyło się pewnego czwartku w towarzystwie Meliny (czytaj z grecka: Milina) Cypryjki, która się do swojej cypryjskości nie poczuwa, jej koleżanek ze studiów oraz Elizy - mieszkanki Włoch północnych, która lepiej zna chyba niemiecki niż rodzinny włoski. Melina i Eliza mieszkają ze mną w akademiku. Melina ma wąską twarz, długi prosty nos, niebieskie oczy i jasne kręcone włosy. Niezwykle dba o szczegóły swojego ubioru i muszę przyznać, że idzie jej to niezwykle udatnie. Eliza jest szczęśliwą posiadaczką bujnych, falowanych czarnobrązowych włosów oraz dużych, błyszczących, brązowych oczu. Do tego ma uśmiech szeroki niczym Julia Roberts, ale moim zdaniem sto razy wdzięczniejszy. Koleżanki Meliny nie wyróżniały się niczym specjalnym. Były siostrami, były ogólnie ładne i włożyły niezwykle krótkie spódniczki. Na party wybrałam się zupełnie przypadkowo. Nie miałam planów na ten wieczór, ale jak zapraszają, to szkoda odmówić. 

     Party miało miejsce w klubie Pratersauna tuż przy wielkim parku rozrywki o nazwie Prater. Muzyka: techno, elektrotechno i pokrewne. Nie będę ukrywać, bawiłam się z dziewczynami do białego rana... Jeśli chodzi o stężenie człowieka na metr kwadratowy, było zupełnie do przeżycia. Sądzę, że przyczyniła się do tego głównie wysoka cena wejściówki. Ale przemilczę ten element. Na naszą korzyść wpływała stadność. Stadu łatwiej wywalczyć przestrzeń życiową i ochronić się przed drapieżnikami. A drapieżników tam niemało było, odbijali się jednak od babskiej solidarności jak piłeczka od ściany. W przerwach między jednym hipnotycznym transem muzycznym a drugim chodziłyśmy po spritzery (wino z wodą sodową) albo do toalety (jak to zwykle kobiety - zbiorowo). Na koniec byłyśmy tak wykończone, że po prostu przysiadłyśmy i komentowałyśmy otaczającą nas rzeczywistość (z mężczyznami na czele). O dziwo, można w tym znaleźć sporo radości, a nieraz i satysfakcji. Powrót do akademika miał postać wesołej, choć nie mogę powiedzieć, że energicznej, pogoni za taksówką.

     Drugie wyjście zorganizowała moja buddy, czyli Maria. Okazją do wyjścia był szeroko w Wiedniu obchodzony dzień św. Patryka, patrona Irlandii. Poza Marią przyszli również Austin i Devan (również moi buddies) i przyprowadzili ze sobą kolegów. Amerykanina z Iowy i Węgra o wdzięcznej ksywce T-bone. Miejscem spotakania był największy w mieście pub irlandzki Charlie P's. Klub być może i jest największy, ale to wcale nie znaczy, że jest szczególnie duży. Na parterze jest bar i restauracja, a w piwnicy bar i parkiet do tańca. Kapela rżnęła przez całą noc równo wielkie przeboje anglojęzycznego rocka i tym podobnym, ale z powodu ścisku i hord Irlandczyków z piwami w dłoniach, odpuściliśmy sobie rozrywki taneczne. Udało nam się znaleźć stolik w restauracji. Właściwie nie mam pojęcia, komu udało się znaleźć to miejsce, bo w klubie po drodze zgubiłam swoich towarzyszy ze cztery razy. Miejscówka miała liczne zalety i jedną wadę. Tuż obok były drzwi niewejściowe. Początkowo były uchylone dla poprawienia wentylacji, ale tłumy spragnione rozrywki wślizgiwały się tędy do środka, pomijając goryli przy głównym wejściu. Goryle zamknęły więc drzwi, a że nie było tam okna, dość szybko zrobił się straszny zaduch i gorąc. Najpierw Austin stwierdził, że może jednak zbyt dużo dziś wypił (pił po dwa Ottakringery na raz, żeby nie musieć czekać przy barze na następny), po czym wyszedł zabierając ze sobą wszystkich kolegów poza Devanem.

     W Charlie P's spotkał nas niesamowity i niepowtarzalny zaszczyt siedzenia tuż obok ambasadora Irlandii. To taki z wyglądu miły pan, łysy i okrągły na twarzy. Pojawił się w połowie wieczoru ubrany w długi płaszcz, garnitur i koszulę z krawatem (oczywiście zielonym) w towarzystwie małżonki w gustownym kostiumie. Wyglądał zdecydowanie odmiennie od reszty gawiedzi poprzebieranej nieraz w kuriozalne kostiumy (zielone wianki hawajskie i wielkie kapelusze to tylko czubek góry lodowej). Mieliśmy zaszczyt nawet odstąpić panu ambasadorowi jedno krzesło, gdy przyszły jeszcze jego dwie córki. Wypili pro forma po piwku i poszli pokazywać się gdzie indziej. 

     Trzecia, ostatnia impreza minęła w rytmach latino. Tym razem prowodyrem była Milene (nie mylić z Meliną!) Pacheco, która pochodzi z Brazylii. Jest energiczną, małą kobietką z żywym spojrzeniem ciemnych oczu. Ma radosne czarne kędziory i śniadą cerę. Oprócz Polek - mnie i Marty, zaprosiła jeszcze swoich znajomków, którzy również pochodzą z Brazylii. Była ich czwórka i każde wyglądało inaczej. Ciężko byłoby na podstawie ich powierzchowności wykreślić przeciętny obraz Brazylijczyka. Najprawdopodobniej nawet nie ma sensu, gdyż chyba przyznacie, że Brazylijczyk w Europie to nie jest typowy Brazylijczyk. Weźmy takiego Aarona. Niebieskooki blondyn, którego rodzina jeszcze w drugiej połowie dziewiętnastego wieku mieszkała na Pomorzu Bałtyckim. Prawdziwych brazylijskich Indian raczej nie uświadczysz po tej stronie Atlantyku. 

     "La Caña de España" - bo tak nazywało się party, odbyła się w klubie All-in. Klub niczym się nie wyróżniał, ale atmosfera w środku wyjątkowo gorąca. Uwielbiam rytmy latynoskie. Wszystko wtedy samo rwie się do tańca. Szkoda tylko, że tak mało miejsca było dookoła... Drugą uciążliwością owej imprezy byli namolni Włosi, którzy mieli w zwyczaju "przypadkowo" chwytać kobiety za tyłki. Poza tymi dwoma elementami impreza była udana. Co ciekawe, samych Hiszpanów (o mieszkańcach Ameryki Południowej nie wspominając) nie było zbyt wielu. Przeważali... Turcy. Nie brakowało też Polaków. Widać te rytmy ma się w duszy ;)

Official announcement

    

     W związku z odrzuceniem przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego wniosku o grant na mój projekt pt.: Sylabariusze używane na Cyprze od epoki brązu po hellenizm (geneza, zróżnicowanie, funkcje) ogłaszam Czas Lenia Umysłowego! Idę oddać się rozrywkom typu żarcie popkornu i oglądanie głupawych filmów, ew. picie spritzera* i mruganie do przystojnych Autriaków. Do odwołania. Wyrazy wsparcia i współczucia przyjmuję dowolną drogą i w dowolnej formie.

Miłego weekendu!

*dla niewtajemniczonych: Spritzer to jeden z ulubionych drinków tutejszych imprezowiczek, składa się nań białe wino i woda sodowa; ilość procentów nie warta wzmianki

Zdjęcia z podróży do X i XI dzielnicy.

     Czytelnicy domagają się obrazków. Więc będą obrazki. Podczas wycieczki do 11 dzielnicy o wdzięcznej nazwie Simmering przypomniałam sobie, że w torbie cały czas noszę aparat. Zrobiłam kilka zdjęć. Nie liczcie na to, że będą to zdjęcia dobre albo że będą przedstawiały słynne miejsca. Dobre zdjęcia słynnych miejsc można znaleźć w internecie. Tu znajdziecie tylko unikalne potworki mojego autorstwa. 

     Na Simmering wybrałam się do banku, żeby założyć konto. Do banku nie dotarłam, bo wysiadłam na losowo wybranych przystanku przyciągnięta przez inność otoczenia. Po pierwsze zrobiło się gęściej od osób o typowo semickim wyglądzie (nie znam się na różnicach regionalnych, więc wolę nie strzelać). Po drugie, wysokie historyczne lub historyzycujące kamienice zastąpiły wysokie nowoczesne "kamienice". 

Czyż nie wyglądają swojsko?

     Simmering przyłączono do Wiednia jako jedenastą dzielnicę w 1892 roku. Wcześniej była to wiocha z browarem, ale w wyniku rewolucji budowlanej rozrosła się znacznie w krótkim czasie. Potem wsiadłam do tramwaju i wysiadłam gdzieś na Favoriten (10. Bezirk). Historia Favoriten nie różni się wielce od historii Simmeringu. Wioski, czasem willa lub pałacyk, a w XIX wieku rewolucja przemysłowa. Favoriten przyłączono do Wiednia w 1874. Po chwili błądzenia trafiłam na główną ulicę, czyli Favoritenstraße. Na całej swojej długości przypomina deptak w średniej wielkości mieście. 

Architektura przeważa nowoczesnawa.

     Niektóre z pomysłów współczesnych architektów napawają mnie strachem. Nie mam niestety zdjęcia tego budynku, ale uwierzcie, że przypominał wielkiego, nażartego, srebrnego pędraka, który właśnie wylazł spod ziemi. Z drugiej strony można spotkać jeszcze niziutkie dziewiętnastowieczne zabudowania, które stoją tuż obok nowiutki centrów handlowych. Czasem można trafić na kościół, a czasem, na roboty drogowe:

     Tu stwierdziłam, że jednak nie mam ochoty przedzierać się przez zasieki, więc znalazłszy metro wróciłam do domu.

W poszukiwaniu aniołów

     W najlepszym chyba swoim opowiadaniu "Panny z Wilka" przyrównuje Iwaszkiewicz jedną z bohaterek - Tunię, do "aniołów z obrazów Giorgione'a". Z miejsca zafascynowała mnie ta metafora. Bo co znaczy dla mnie odwołanie do malarza, jeżeli nie widziałam jego obrazów? Czytałam "Panny z Wilka" kilka lat temu, jednak w obliczu licznych tomów, które czekały jeszcze w kolejce, poszukiwania ikonograficzne odłożyłam na później. Akurat dzisiaj, wędrując (dość bezmyślnie, przyznaję) po Kunsthistorisches Museum, wzrok potknął mi się o tabliczkę "Giorgione". Czyżbym przypadkiem znalazła wyjaśnienie metafory?

     Kącik Giorgione'a znajduje się daleko, ukryty za całym malarstwem włoskim czy hiszpańskim, w bocznym, ciemnozielonym korytarzu, do którego tym bardziej trudno w tej chwili dotrzeć, bo niektóre sale poddano reorganizacji. Pierwszy obraz: "Laura". Młoda, okrągła na twarzy, czarnowłosa kobieta ubrana w czerwony płaszcz podbity futrem. Delikatnym gestem odsłania nagą bladoróżową pierś. Biała, półprzeźroczysta szarfa płynie przez jej ramię, przez dekolt i opada za piersią. Wzrok mimowolnie daje się porwać tej wstędze. Od mglistej piersi wędruje za materią w górę do pięknych, orzechowych oczu, które są najmocniejszym akcentem w całym przedstawieniu. I z powrotem. W tle widać gałęcie drzewa laurowego tak, że trudno powiedzieć, czy kobieta stoi przy nim, czy ono z niej wyrasta. Symbol zwycięstwa malarstwa? Dafne? Laura, Laura... Dyskusja z "Sonetami do Laury"? Chyba muszę wrócić do Petrarki.

     Pomimo wspaniałej urody Laura to nie anioł. Patrzę więc na następny portret. "Młody mężczyzna ze strzałą". Znawcy koniecznie chcą go z kimś utożsamić. A to z Erosem, a to ze świętym Sebastianem. Człowiek, którego widzę, to uroczy, świeży, ale wciąż chłopiec. Zamyślony, melancholijny. Krój ust i spojrzenie ma kobiece. Ile mógłby mieć lat? Nie sposób powiedzieć, bo jest to uroda uniwersalna, ponadczasowa, nieuchwytna. Niedbale trzyma strzałę, jakby zupełnie przypadkiem trafiła w jego ręce, jakby nie do końca wiedział, do czego służy albo była dla niego tylko zabawką. Przepiękną, rytmiczną kompozycję ma ten portret. Linie subtelnie się powtarzają, czerwona szata znajduje kontrapunkt w czerwonym zwieńczeniu strzały. Ginące w ciemnym tle brązowe loki chłopca nadają mu charakter zjawy ze snu.

     Pośrodku salki jeszcze jeden obraz. Tym razem większy. Trzech mężczyzn w plenerze. Tytuł: "Trzej filozofowie". Niech będzie, że filozofowie, chociaż mi przypominają trochę Mędrców ze Wschodu. I tak nikt nie jest w stanie stwierdzić, którzy mieliby to być filozofowie. Dobry rysunek, żywe barwy, ładny landszafcik w tle. Nie tego szukam.

     Po wyjściu z muzeum poszperałam trochę na temat Giorgione'a. Osiągnął wiek Chrystusowy (33 lata), po czym umarł. Jedynym obrazem, który na pewno dokończył i który podpisał, był obraz "Laury". Pozostałe są podejrzane o udział innych malarzy, na przykład Tycjana. W sumie historycy sztuki uznają, że Giorgione był autorem tylko sześciu obrazów, które przetrwały do dziś. Jak każdy artysta, który narobił szumu i umarł młodo, Giorgione obrósł legendą.

      A gdzie podziały się moje anioły? Nie było ich na żadnej reprodukcji, które znalazłam. Czy Iwaszkiewicz się pomylił? Czy widział jakiś obraz, który przypisuje się Giorgione, na którym przedstawiono anioły? Może chciał wskazać na "Laurę" i odwieczny spór między słowem a obrazem. A może miał na myśli anielsko pięknego młodzieńca ze strzałą? Ni to mężczyznę, ni kobietę, umieszczonego dla kaprysu poza tradycją pogańską i chrześcijańską? Muszę to jeszcze przemyśleć.

Mariahilfer Straße

     Wspomniałam ostatnio o specyficznej atmosferze Mariahilfer Straße. Oczywiście było to spore uproszczenie, bo ulica ciągnie się przez pół  miasta i wraz z odległością  zmienia nieco swój charakter, ale jedno pozostaje stałe. Dziś przeszłam się od początku ulicy przy Museumsquartier aż do Westbanhof i stwierdzam, że to największy dom towarowy, jaki w życiu widziałam.

     Przy Mariahilfer Straße można znaleźć wszystko - tak mi mówiły koleżanki z akademika. I faktycznie wszystko. Wystarczy odpowiednio długo iść. Z początku przeważają luksusowe sklepy, światowe marki i drogie restauracje. Z czasem standard lokali opada, pojawiają się outlety, kebaby, sklepy pt. "wszystko za jedno euro" i "tania książka". Na całej długości królują kobiece ubrania. Trafiłam do obuwniczego, który zajmował trzy piętra obszernej kamienicy. Trzy obszerne piętra wypełnione niemal w całości damskimi szpilkami! Potężne międzynarodowe sieci mają tu obowiązkowo swoje sklepy. Te mniejsze i bardziej ekskluzywne też. Poza tym biżuteria, galanteria i obowiązkowo kryształki Svarovskiego. Wielki sklep z nożyczkami i nożami. Kino angielskie. Sklep ze znaczkami. Sklep wnętrzarski. Następny sklep wnętrzarski, ale zupełnie inny. Kolorki, kolorki, kolorki. Ludzie. Mnóstwo ludzi dookoła. Lody Zanoni&Zanoni. Piekarnia "Trześniewski" ("Trześniewski - niewypowiadalnie dobre bułeczki"). Market Billa. Sklep z płytami jazzowymi. Ciuchy, ciuchy, ciuchy. Bank. Biuro podróży. Tureckie jadło. Szkoła językowa - pięćdziesiąt języków do wyboru. Optyk, apteka i "Tabak". Bipa (to taka drogeria). Znowu Mak. Torebki i rękawiczki. Krawaty i szale. Budka z pieczonymi ziemniakami. Suknie wieczorowe. Market. Tyle ludzi dookoła. Oczy im błądzą po wystawach. Tyle kolorów, tyle świateł, tyle głosów.

Ratunku...

Wiosna, ach to Ty!

     Oficjalnie ogłaszam, że Wiosna przyszła. Kwiaty powychodziły gromadnie spod trawy, a ludzie masowo wylegli na ulice, żeby złapać trochę słońca. Jakieś ptaszysko na okrągło wyśpiewuje swoje arie z drzewa naprzeciw okna, a snop dziennego światła budzi mnie wytrwale już od siódmej rano. Życie jest piękne.

     Ciepło sprzyja spacerom i wyprawom do parku. Można na przykład przejść się do pobliskiego Währinger Park, zeby poczytać. W parku jest wielki plac zabaw dla dzieci z fantazyjnymi urządzeniami, skatepark dla rolkarzy, deskorolkarzy, hulajnogowców i bikerów. Siatką ogrodzono specjalne strefy, w których można puścić wolno każdego psa. Ławki ciągną się licznie wzdłuż alejek. Nie mniejszą popularnością cieszą się też miejscówki na ziemi. Nawet o tak wczesnej porze roku cieszy czystość i zieloność trawy. Po jednej stronie parku znajduje się bieżnia i boisko, po drugiej zabudowania mojego uniwersytetu. Chodzę tam co piątek na zajęcia z archeologii.

     Wielką zaletą parku jest jego bliskość. Po pięciu minutach spaceru jestem na miejscu. Mogę usiąść na ławce i popatrzeć na ciekawych ludzi. Liczną grupę stanowią studenci, ze względu na bliskość uczelni. Rozkładają się na trawniku, popijają piwko i rozmawiają. Niektórzy ćwiczą tzw. slacklining, czyli chodzenie po linie. Właściwie to nie lina, lecz taśma, i wisi na wysokości zazwyczaj pół metra, ale wzbudza spore emocje i zainteresowanie. W niektórych parkach wybudowano nawet specjalne betonowe słupki do rozwieszania taśmy. Poza studentami do parku chodzą oczywiście rodziny z dziećmi. Jest ich naprawdę mnóstwo w każdym parku. Place zabaw są dobrze przemyślane i odpowiednie dla każdej grupy wiekowej. W wiedeńskich parkach ludzie często biegają i jeżdżą rowerami. Po samych twarzach i sylwetkach widać, że wszyscy tu bardzo dbają o zdrowie. Kosze segregacyjne (hmm... istnieje takie sformułowanie w polszczyźnie?) stoją niemal na każdym rogu, więc o zdrowym środowisku też się nie zapomina. Popularnym środkiem transportu jest Smart, kopnięte żelazko - jak mówi mój dziadek. Małe autko miejskie doskonale sprawdza się w tutejszych warunkach, bo zajmuje niewiele miejsca, a i spalanie paliwa ma nienajgorsze (a benzyna tu pioruńsko droga). Poza tym miasto ma doskonałą komunikację miejską przystosowaną do wózków dziecięcych i inwalidzkich, do najbliższego większego parku można więc spkojnie podjechać autobusem. Mniejsze parki i skwery spotyka się co i rusz, przez co zdążyłam się już zakochać w tym mieście.

     Nawet przed akademikiem mam uroczy skwerek. Wysokie drzewa otoczone kamienicami stwarzają poczucie bezpieczeństwa. Kawałek dalej (monotonii mówimy stop!) w centrum kwartału stoją całkiem swojskie bloki. Wysokie na jakieś siedem-osiem pięter, jasnozielone lub jasnokremowe, z balkonami. Jakby je ktoś tu ze Śłużewa przeniósł. Po dłuższych oględzinach widać i różnice. Pomiędzy blokami mnóstwo stojaków rowerowych, podziemne parkingi ukryte pod ogrodem, balkony pomalowane przez mieszkańców w esy-floresy. Cisza w niedzielny poranek wręcz przeszywająca. 

     Kawałek dalej trafiłam na artystyczne zagłębie. Dla kaprysu weszłam w pierwszą lepszą bramę przy Währinger Straße. Za bramą jakiś trawnik, dookoła jakieś przejazdy, tylne wejścia do budynków, a na wprost przejście między dwoma rzędami budynków zakryte to dachem, to blachą, to przezroczystym plastikiem. Przed wejściem reklama firmy budowlanej. W głębi natomiast ciągną się tajemnicze drzwi i pozamykane okna. Ściany są odrapane, często popisane, tu i ówdzie stary plakat. W kilku witrynach umieszczono grafiki i fragmenty tekstów. Znalazłam też jedną tablicę zapisaną kredą. Tekst na niej dłuższy niż pozostałe, na pierwszy rzut oka przypomina fragment dłuższej prozy. Mnóstwo nieznanych wyrazów. Nie rozumiem. Ale sfotografowałam tekst i zamierzam go przetłumaczyć. Przejście kończy się kolejną bramą, która wychodzi na Gentzgasse. Muszę kiedyś zajrzeć tam ponownie, żeby sprawdzić, czy to miejsce naprawdę żyje, czy jest tylko pozostałością po czymś, co już umarło.

     Bo Wiedeń nie jest do końca idealny. Niczym szczególnym są puste wystawy zamkniętych sklepów czy restauracji. Przy ruchliwszych ulicach szybko zapełniają się od nowa, ale przy Semperstraße lub Sternwartestraße, które są naprawdę ciche i mało uczęszczane, jest takich miejsc więcej. Widać, że niektórym właścicielom psów nie chce się wydłużać spaceru o te dziesięć minut i pozwalają swoim pupilom załatwiać się na chodniku. Do obszernych kubłów na segregowane odpady często zaglądają różni ludzie. Biedacy? Bezdomni? Po prostu zbieracze puszek? Przy Hauptuni spotkałam kilkoro żebraków, ale widać po nich ewidentnie, że są Cyganami, którzy w ten sposób "zarabiają". W mojej osiemnastej dzielnicy mieści się dużo bogatych willi i jest naprawdę spokojnie, ale na przykład wzdłuż Mariahilfer Straße bywa niebezpiecznie. Mieszka tam więcej imigrantów, którym ciężko odnaleźć się w drogim, bogatym, europejskim mieście. Wieczorami na każdym roku prostytutki zaczepiają przechodniów. Tam i gdzie indziej widziałam sytuacje, w których kilku mężczyzn różnych narodowości wygraża sobie nawzajem w łamanym niemieckim. Raz pobili się w biały dzień. Zdarzyło się to dokładnie vis a vis dumnej Volksoper. Mieszkam tu ledwo paręnaście dni i obracam się w obrębie czterech-pięciu wewnętrznych dzielnic na ogólną liczbę dwudziestu trzech. Kto wie, co się tam dzieje?

     Wracając do przyjemniejszych spraw... W końcu wiosna, czyż nie? Helena wzięła mnie do  jednego z największych parków w mieście: Turkenschanz Park. Nie mam pojęcia, dlaczego się tak nazywa, Helena też nie. Ale wkrótce to sprawdzę. Faktem jest, że park jest spory. Ma urozmaiconą rzeźbę terenu. Mnóstwo w nim oczek wodnych, pagórków, mostków, urokliwych przejść, drzew i trawników, po których można deptać. Przeraziłam się ilością ludzi, która tam uderzyła. Nie miałam pojęcia, że chodzenie do parku może być zjawiskiem masowym. Wyglądało to, jakby odbywał się jakiś festyn, ale żadnego nie było. Helena wyjaśniła, że właściwie, to zawsze jest tak w słoneczne niedziele. Widać, muszę się przyzwyczaić do tłumów. Pomimo zagubienia wśród ludzi spacer okazał się nadzwyczaj przyjemny. Moja rozmówczyni czyni błyskawiczne postępy w polszczyźnie i ma doskonałą wymowę. Wzajemne, nieprzymuszone, swobodne uczenie się swoich języków daje błyskawiczne efekty i wprawia w radosny nastrój. Zdecydowanie polecam na wiosnę.